piątek, 19 lipca 2024

MAREK SZYRYK Credo

 


CREDO

Uwalniam się od przymusu wypowiadania się „po coś”. Jestem czystą emanacją przyjemności fotograficznego widzenia, inicjującego procesy myślowe.

Oto fotografia z głębi mnie. Nie ma tu potrzeby analizowania i interpretowania. Istotne są moje emocje utkane z dotychczasowych doświadczeń.

Moim głównym kompasem jest intuicja.

Zdaje się, że widziałem te obrazy już wcześniej – w mojej głowie. Teraz rozpoznaję je – mijając na swojej drodze i zapisując, potwierdzam ich istnienie. Nie są i nie muszą być „ładne”, czy obiektywnie estetyczne. Mają jedno zadanie – samodzielnie istnieć.

Do powstania takiej fotografii potrzebuję Drogi.

Osadzony w przestrzeni, jestem uważny i otwarty na sygnały płynące z miejsca. Dzięki temu bycie fotografem daje mi wyjątkową przyjemność wchodzenia i głębszego doświadczania rzeczywistości.

Rejestruję, ale i nie unikam subiektywnej interpretacji, wciąż zadając sobie pytanie: czy to ma być obraz wyłącznie dla mnie, czy dla innych?

Fotografie są stanami moich emocji, ale również szerokiej postawy estetycznej wobec rzeczywistości i tego medium.

Wiem, że jestem fotografem i wiem, jak działa i jak zmienia się to medium.

Nie szukam już niczego innego – chcę tylko pokazywać fotografie, które mówią o fotografii.

Bycie fotografem pozwala mi zrozumieć siebie samego.





Marek Szyryk, urodzony w 1966 r. w Niemodlinie. Mieszka i tworzy w Łodzi. Jest wykładowcą akademickim, profesorem zwyczajnym, a ostatnio prorektorem Szkoły Filmowej w Łodzi. Organizował wiele wystaw studenckich. Prezentował swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą. Jego droga fotografii nosi cechy starego rzemiosła, w którym artysta nie tylko tworzył przedmioty, ale również dzięki sztuce doskonalił swoją osobowość. Często odwołuje się do japońskiej poezji haiku poprzez odkrywanie tego, co ulotne, przemijające, kruche, a zarazem odwieczne i piękne. Będąc otwarty na współczesny język fotografii, podąża różnymi ścieżkami fotograficznymi, ciesząc się tą wędrówką. Autor tomików haiku oraz książek „Dotykając kolodionu” i „Ćwiczenia z patrzenia”.


wystawa potrwa do 1 sierpnia 2024

piątek, 8 marca 2024

EWA RUBINSTEIN "Elegie. Fotografie z lat 1967 - 1990"

 Zapraszamy  w przyszły piatek, 15 marca o godz 17 00, na wernisaż wystawy Ewy Rubinstein " Elegie. Fotografie z lat 1967-1990"






Wystawa zostanie zaprezentowana dzięki uprzejmości Pana Wojciecha stanislawa Grochowalskiego - dyrektora Miedzynarodowej Fundacji Muzycznej im. Artura Rubinsteina w Łodzi

poniedziałek, 5 lutego 2024

W piątek, 9 lutego o godz 17 00 zapraszamy do Galerii Korytarz na wernisaż wystawy "Jeleniogórska Szkola Fotografii - Dyplomy 2024"

Jeleniogórska Szkoła Fotografii przy Jeleniogórskim Centrum Kultury istnieje już prawie trzydzieści lat. Jej założycielami byli Wojciech Zawadzki i Ewa Andrzejewska, wybitni artyści fotografii polskiej.
Wystawa jest prezentacją prac dyplomowych słuchaczy Jeleniogórskiej Szkoły Fotografii, którzy uczęszczali na zajęcia w latach 2022-2024.
W wystawie biorą udział: Monika Cichoszewska, Marzena Zawal, Magdalena Kisielewska, Mariusz Mykicki, Michał Jezierski, Oleg Kryhstal, Krzysztof Gruszka, Roman Andrzejewski, Tadeusz Błaszczak i Marcin Marszałek

wystawa potrwa do 13.03.2024 r.



poniedziałek, 8 stycznia 2024

CZARNO-BIAŁE?

 Zapraszamy na wernisaż wystawy "CZARNO-BIAŁE?" 

w piatek, 12 stycznia o godz. 17 00 w Galerii Korytarz, w JCK, przy ul. Bankowej 28/30

W wystawie udział biorą:  Anna Pawłowska, Anna Sobolewska, Marek Arcimowicz, Artur Wyszecki, Barabasz Opałko, Jakub Wosik, Jan Zawadzki, Rafał Swosiński, Joanna Kinowska, Karolina Jonderko, Krzysztof Niewiadomski, Maciej Herman, Mariusz Śmiejek, Paweł Młodkowski, Roman Baran, Tomek Sikora, Waldemar Śliwczyński, Sławoj Dubiel, Tomasz Augustyn, Leszek Szurkowski, Artur Pawłowski, Tomasz Walczak, Tomasz Michałowski, Tomasz Mielech

wystawa potrwa do  8 lutego 2024





piątek, 17 listopada 2023

ANNA HAUSER Zagardlenie

Zapraszamy na wernisaż wystawy Anny Hauser pt "Zagardlenie" do Galerii Korytarz w czwartek, 30 listopada o godz.17 00










wtorek, 24 października 2023

JAZZ WORLD PHOTO 2023

 Zapraszamy w piątek, 27 października o godz 18.30 do Galerii Korytarz na wernisaż wystawy Jazz World Photo 2023. Wystawa towarzyszy festiwalowi Krokus Jazz.









piątek, 6 października 2023

TOMASZ LEWANDOWSKI

"Domy z betonu"

Wenisaż w piątek, 15 września, o godz 17 00
wystawa potrwa do 25 października



Concrete Nudes — znikająca estetyka domów z betonu W mieszkaniach powstałych w ramach socjalistycznych programów budownictwa masowego mieszka dziś w Polsce ponad 12 milionów obywateli. To prawie jedna trzecia całej populacji tego kraju. W latach 60. i 70. mieszkania te były szczególnie popularne. W przeciwieństwie do przedwojennych budynków domy z betonu oferowały nowoczesny standard wyposażenia z bieżącą ciepłą wodą, ogrzewaniem miejskim, łazienką, balkonem i – w przypadku wielokondygnacyjnych budynków – z windą. A jednak jeszcze przed transformacją ustrojową w 1990 roku osiedla z prefabrykatów zyskały ze względu na ich masowe zastosowanie miano monotonnych, odhumanizowanych dzielnic mieszkaniowych. Nowa perspektywa geopolityczna sprawiła, że polskie społeczeństwo spojrzało wstecz na lata 1945-1990 jako na okres praktycznego braku suwerenności i mizerii gospodarczej. Spowodowało to, że dziedzictwo architektoniczne okresu przed rozpadem Bloku Wschodniego jest w Polsce powszechnie uważane za „obce” i „socjalistyczne". Pojęcie „socjalistyczny" ma negatywne konotacje w polskiej opinii publicznej i jest przez wielu automatycznie kojarzone z terminami takimi jak „komunistyczny", czy nawet „radziecki". W związku z tym architektura z okresu 1945-1990 jest często postrzegana jako poniekąd dyktowana z zewnątrz. Ponieważ masowe budownictwo mieszkaniowe stanowi największą część tej „socjalistycznej" substancji budowlanej, jest ono w mentalnej konstrukcji społeczeństwa automatycznie klasyfikowane jako architektoniczna reprezentacja poprzedniego systemu par excellence. Concrete Nudes ma na celu udokumentowanie, wizualne zachowanie i obiektywny zapis oryginalnej architektury socjalistycznego budownictwa masowego w Polsce. Fotografie mają pokazywać, przyciągać uwagę i prowokować pytania dotyczące naszej percepcji estetycznej. Jednocześnie seria ta pozostaje subiektywną ekspresją fotografa. Aby dokumentacja spełniała swoje zadanie, niezbędna jest jej geograficzna kwantyfikacja. Pozostające wciąż „nagimi" betonowe domy są więc fotografowane w całym kraju. Wybrana technika jest hybrydą metod analogowych i cyfrowych. Motywy wykonywane są na czarno-białych wielkoformatowych negatywach. Wybór monochromatycznego materiału ma za zadanie osiągnięcie pewnej abstrakcji. Z jednej strony pozwala to wykluczyć ewentualny emocjonalny wpływ koloru. Z drugiej strony eliminuje efekt wizualny wielu mniejszych i większych interwencji ingerujących w estetykę i kolorystykę tej architektury. Ingerencje te są często dokonywane w sposób przypadkowy przez mieszkańców, na przykład w przestrzeniach balkonowych. Monochromatyczny obraz skupia uwagę widza na centralnym punkcie tej pracy - estetyce oryginalnych form architektonicznych polskiego budownictwa prefabrykowanego z epoki socjalizmu. Tomasz Lewandowski: urodzony w 1978 roku w Nysie, mieszka i pracuje w Niemczech. Jako fotograf dokumentalny zajmuje się przede wszystkim socjologicznym wymiarem architektury. Więcej o fotografie pod adresem www: tomaszlewandowski.de

Jelenia Góra, 2022